Zespół Szkół Nr 74 w Warszawie

Pierwszy dzwonek w naszej szkole zabrzmiał 1 września 1966 roku o godzinie 8⁰⁰. Tego właśnie dnia na korytarzach rozległ się gwar dziecięcych głosów. W tym czasie zajęcia odbywały się w starym budynku szkolnym przy ul. Naddnieprzańskiej, w którym mieściły się dwie szkoły: nasza szkoła – Szkoła Podstawowa Nr 254 i Zasadnicza Szkoła samochodowa.

Dalsze losy szkoły związane były z ideą '' 1000 szkół na 1000 – lecie Państwa Polskiego''. Szkoła Podstawowa Nr 254 został wybudowana w 1966r. jako Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego. I tak 4 września 1967r. ok. 200 uczniów rozpoczęło naukę w nowym budynku przy Niepołomickiej 26 w 7 klasach pod kierunkiem 17 nauczycieli i pani kierownik Marii Stańczuk. W skład nowej szkoły weszli również uczniowie i nauczyciele przeniesieni ze Szkoły Podstawowej Nr 23 z ul. Naddnieprzańskiej 2/4.

Już pierwsze lata działalności placówki pokazały ogromne zainteresowanie i wkład pracy w zagospodarowanie szkoły kierownictwa, nauczycieli, pracowników, uczniów i rodziców.

Następne lata przyniosły liczne osiągnięcia. Dzieci, harcerze 49 WDH im. kpt. Lucjana Szenwalda i grono pedagogiczne Szkoły Podstawowej Nr 254 „budowało”: w 1968r. Dom Harcerza, szkoły i internaty na obchody
25-lecia PRL, Zamek Królewski, w 1973r. – Centrum Zdrowia Dziecka, sprzedając makulaturę, złom, organizując loterie fantowe, quizy i konkursy.

Przez wiele lat swej działalności, szkoła brała udział w licznych akcjach „ O uśmiechu dziecka”, w X Turnieju Wiedzy Obywatelskiej pod hasłem, „ Dzieciom uśmiech, światu pokój”. Tutaj zawsze dbano o wychowanie obywatelskie i patriotyczne. Pokazują to obchody 150rocznicy Powstania Listopadowego i 152 rocznicy Bitwy o Olszynkę Grochowską i wiele innych uroczystości kulturalnych, historycznych i oświatowych.

W latach osiemdziesiątych nowym dyrektorem szkoły została p. Danuta Ptaszyńska, wieloletni nauczyciel ówczesnej placówki. Przez piętnaście lat prowadziła szkołę w trudnych czasach, zapewniając zarówno uczniom, jaki i pracującym nauczycielom wszechstronny rozwój. Danuta Ptaszyńska aktywnie włączała się w społeczne akcje, np.: w pierwszą edycję akcji „ Sprzątanie Świata”.

Pod koniec lat 80-tych szkoła rozpoczęła starania o nadanie jej imienia. Jednym z inicjatorów, by jej patronem został Gen. Franciszek Żymirski był proboszcz miejscowej parafii Św. Wacława, ks. prałat Wacław Karłowicz. Wystąpienia szkoły do kuratorium nie przyniosły wówczas pozytywnego rezultatu. Z tego okresu pochodzi pomnik Generała Żymirskiego umiejscowiony przy kościele parafialnym.

W końcu w 1997 roku Uchwałą Rady Gminy Warszawa-Rembertów SP

Nr 254 nadano imię Generała Franciszka Żymirskiego. Uroczystość poświęcenia sztandaru i odsłonięcia pamiątkowej tablicy miała miejsce 4 października 1997 rok.

Od połowy lat 90-tych wraz z rozpoczęciem kadencji dyrektorskiej przez obecną dyrektor szkoły – Tamarę Jankowską – placówka nabrała rozmachu we wszystkich dziedzinach życia, zarówno dydaktycznej, wychowawczej, jak i kulturalnej. Przykładem jest „Przegląd Twórczości Artystycznej” wychowanków szkoły.

W tym czasie życie szkoły obfitowało w inne ciekawe wydarzenia: Pierwszy Dzień Wiosny, Ośmiu Wspaniałych, festyny szkolne, Dzień Śpiocha, Wieczór Strachów, bal szkolny klas ósmych, ślubowanie uczniów klas pierwszych, spotkania Wielkanocne i Bożonarodzeniowe.

Szkolne uroczystości zostały zauważone przez prasę lokalną, która w ten sposób pisała o nas: „Elementami polskimi i głęboko religijnymi mogliśmy się zachwycić w czasie tej prezentacji . (…) Wielkie to przedstawienie przygotowała siostra Rafaela, aktorami były dzieci i młodzież (…) piękną scenografię przygotowała pani U. Kolenda. Wielką też rolę odegrali rodzice tej, najmniej licznej w naszej dzielnicy szkole, przygotowując kostiumy, dekoracje, prawdziwą Szopkę Betlejemską zbitą z bali i drewna w sali gimnastycznej.”

W tym samym roku w prasie przeczytaliśmy następne pochwalne słowa: ''Mała szkoła, wielkie ambicje''. A wszystko to dzięki temu, że postanowiliśmy przełamać standardy nauczania. SP 254 wprowadziła zajęcia związane z unijnym programem rozwoju oświaty i przystąpiła do programu ''Socrates omenius Akcja 1''

Rok szkolny 2000/2001 stał się rokiem przełomowym w historii szkoły. Sześcioletnia, publiczna szkoła podstawowa rozpoczęła rok szkolny z klasami z rozszerzonym programem muzyki i plastyki, klasą integracyjną i klasą z rozszerzonym programem tenisa stołowego. W rejonie Warszawy: Rembertów, Wawer, Anin, Kawęczyn, Ząbki, Marysin, SP 254 stała się jedyną propozycją publicznej edukacji artystycznej. Do dzisiaj jest to wielka szansa na bezpieczną naukę blisko miejsca zamieszkania, bez uciążliwych dojazdów do odległych placówek artystycznych Warszawy.

Wszystkie wydarzenia, uroczystości, imprezy kulturalne w Szkole Podstawowej Nr 254 znalazły swe odbicie w obchodach okrągłych rocznic powstania szkoły i nadania jej imienia. W kronikach szkolnych szczególne miejsce zajmują ostatnie lata – 30, 35 i 40 rocznica powstania szkoły i 5 rocznica nadania jej imienia Gen. F. Żymirskiego.

Na przestrzeni ponad czterdziestu lat, mimo zmian organizacyjnych i metodycznych, niezmienione pozostały cele szkoły. Są to wszechstronne wykształcenie i przygotowanie młodzieży do zadań, jakie będzie podejmowała w przyszłości, wysoki poziom kultury osobistej uczniów, wychowanie według uniwersalnych zasad etyki, wyrównywanie szans edukacyjnych uczniów pochodzących z różnych środowisk, promowanie postaw prozdrowotnych i proekologicznych, wdrażanie zasad bezpieczeństwa na drodze i w życiu codziennym, partnerska współpraca z rodzicami, rozwijanie patriotyzmu i zacieśnianie więzi z Małą Ojczyzną oraz przygotowanie do aktywnego życia w zintegrowanej Europie.

Nasz Patron – Gen. Franciszek Żymirski

Franciszek Żymirski urodził się w Krakowie 5 października 1779r. jako syn Józefa i Marianny z Łuckich. Matka wywodziła się z galicyjskiej szlachty. W domu rodzinnym otrzymał staranne wykształcenie ogólne, opanował język francuski, niemiecki, łacinę. Jako kilkunastoletni chłopiec zaciągnął się do wojska i z mundurem nie rozstawał się już do końca życia.

W powstaniu kościuszkowskim awansował do stopnia porucznika, a po jego upadku wstąpił w szeregi Centralizacji Lwowskiej i jako jej emisariusz prowadził działalność konspiracyjną w Galicji. W 1796r. Żymirski udał się do Konstantynopola, gdzie współpracował z Michałem Kleofasem Ogińskim.

W początkach lutego 1797r. jako osoba „ dodana dla większego bezpieczeństwa” Ogińskiemu, przybył do Paryża. W maju tego roku zaopatrzony w rekomendacje i melodię świeżo skomponowanego marsza dla Legionów Polskich, udał się do Zakładu Legionowego w Mediolanie. Tu na wniosek gen. Henryka Dąbrowksiego 18-letni Żymirski został awansowany do stopnia kapitana i wyznaczony na dowódcę kompanii w 2 batalionie II Legii.

Udział Żymirskiego w wojnie rewolucyjnej Francji z II Koalicją związany był z jego uczestnictwem w bitwie pod Weroną ( 5 kwietnia 1799r.) i obroną oblężonej Mantui do jej kapitulacji ( 30 lipca 1799r.).

Po 11- miesięcznym pobycie w niewoli austriackiej, powrócił do służby w Legionach.

W styczniu 1801r. brał udział w blokadzie Ferrary, a po jej kapitulacji uczestniczył w zdobywaniu zagarniętej przez Austriaków Mantui.

W grudniu 1802r. batalion, w którym służył, skierowany został rozkazem Bonapartego na San Domingo. Tam, w trudnych warunkach tropikalnego klimatu, walczył pod Cotedux, Lascabe, Corail, w obronie Ladoche i fortu Jeremie. W czasie ewakuacji placówki dostał się do niewoli angielskiej. Po zwolnieniu powrócił do służby w armii francuskiej, walcząc jako oficer II Korpusu generała Marmonta w bitwie pod Danauworth i pod Ulmem. Później został wcielony do tzw. Armii Dalmacji dowodzonej przez gen. Molitord, biorąc udział w działaniach wojennych na Podgórzu Dynarskim i wschodnim wybrzeżu Adriatyku. Za bohaterską postawę w czasie szturmu na Kator, otrzymał francuską Legię Honorową.

Po przyjeździe do Warszawy w marcu 1807r. Franciszek Żymirski awansował do stopnia podpułkownika i jako szef II Batalionu II Pułku Piechoty brał udział w blokadzie twierdzy Grudziądz, a później w budowie twierdzy Modlin.

W styczniu 1808r. został odznaczony przez księcia Józefa Poniatowskiego Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari za męstwo wykazane w wojnie z pruską armią.

W kwietniu 1809r. batalion Żymirskiego znajdował się w centrum bitwy pod Raszynem. Po wzorowym wykonaniu zadań Żymirski otrzymał nominację na grosmajora 5 Pułku Piechoty i wyznaczony na komendanta fortecy częstochowskiej. W 1811r. awansował do stopnia pułkownika i objął dowództwo 13 Pułku Piechoty. Pułk ten bronił w 1812r. południowo-wschodnich granic Księstwa Warszawskiego. W okresie tym Żymirski walczył pod Płowcami, Krytowem, Uściługiem. Z chwilą wkroczenia wojsk rosyjskich w granice Księstwa wszedł wraz ze swym pułkiem w skład załogi Zamościa, gdzie jako dowódca piechoty fortecznej bronił fortecy przez 11 miesięcy. Za męstwo odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej. Po kapitulacji dostał się do niewoli rosyjskiej, z której uwolnił go dekret cara o powołaniu Wojska Polskiego.

W armii Królestwa Polskiego Franciszek Żymirski zajmował początkowo stanowisko dowódcy Batalionu Wzorowego Grenadierów Gwardii i Grenadierów Korpusu Rezerwowego

oraz Pułku grenadierów Gwardii. Stanowisko to zajmował do wybuchu powstania listopadowego, natomiast stopień generała dywizjonu otrzymał w czerwcu 1830r.

Od 8 lutego 1831r. oddziały dywizji generała Żymirskiego znajdowały się w ogniu, walcząc pod Węgrowem, Kałuszynem, Mińskiem i Wawrem. Sam generał 25 lutego 1831r.

w bitwie grochowskiej „czynem dowiódł, ile Ojczyźnie wiernym być umiał”. Ciężko ranny w bitwie zmarł. Skromne uroczystości pogrzebowe odbyły się w Kościele Kapucynów przy ul. Miodowej. W 1834r. prochy Franciszka Żymirskiego przewieziono do Klembowa i pochowano w podziemiach tutejszego kościoła odbudowanego dzięki pomocy generała.

W swoim żołnierskim życiu Franciszek Żymirskiuczestniczył w 11 kampaniach wojennych, w których stoczył 27 bitew i potyczek.

HYMN SZKOŁY

słowa: Ewa Zelenay-Grabny
muzyka: Anna Karwowska

Niesiemy sztandar szkoły,
dumni z naszego patrona.
Gdy wiały wichry historii,
już wtedy myślał o nas.

Refren:
To my, to my, to my,
Dzieci Olszynki, Grochowa,
Pilnie uczymy się,
Jak mądrze Polskę budować!

Od ziemi włoskiej do Polski,
krew ze swym wojskiem toczył.
Przykładem uczył co wolność,
ojczyzna i patriotyzm.

Refren:
To my, to my, to my,
Dzieci Olszynki, Grochowa,
Pilnie uczymy się,

Jak mądrze Polskę budować!

W ciężkich bitwach z zaborcą,
okrutnym moskalem walczył.
My, imię generała
na szkolnej piszemy tarczy.

Refren:
To my, to my, to my,
Dzieci Olszynki, Grochowa,
Pilnie uczymy się,
Jak mądrze Polskę budować!

Pod białym orłem w koronie,
w klasach, gdzie słońce świeci.
Bo w naszej szkole się uczą,
same szczęśliwe dzieci.

Refren:
To my, to my, to my,
Dzieci Olszynki, Grochowa,
Pilnie uczymy się,
Jak mądrze Polskę budować!